Wordt MH17 ons 9/11?

Doordat ik me lang heb verdiept in het opereren van schaduw-machtsstructuren, meende ik in de ramp van Malaysia Airlines vlucht MH17 in juli 2014 al snel aspecten te herkennen van een operatie met dubbele bodem. Dat dit een gebied is dat ook mensen aantrekt die te snel conclusies trekken, hun vooroordelen te veel laten meespreken, en als er feiten ontbreken, deze er zelf bijverzinnen (of door insinuaties de leemtes opvullen), weet ik maar al te goed. Maar dat wil nog niet zeggen dat je dan maar de andere kant op moet kijken uit angst om als ‘samenzweringstheoreticus’ in de hoek gezet te worden. Want alles lijkt erop dat de zaak-MH17 veel omtrent de NAVO- en Nederlandse politiek ten aanzien van Rusland zichtbaar maakt. 

Laat ik voorop stellen dat de ramp met MH17 niet iets is waarover iemand zich kan veroorloven onverschillig te zijn. We zijn in zekere zin immers allemaal ‘nabestaanden’ en de beelden van kinderspeelgoed en –leesboekjes gaan mij net zo aan het hart als iemand wiens eigen kind of kleinkind daar de dood heeft gevonden (en dan praat ik nog niet over de 4000+ niet-Nederlandse doden die er in deze strijd al zijn gevallen). Echter, als relatieve buitenstaander, maar ook als iemand die de nodige kilometers heeft gemaakt op dit gebied, voel ik me verplicht om dieper in deze zaak te duiken dan het gemiddelde familielid emotioneel dan wel qua vertrouwdheid met de materie aan zou kunnen. Op de ‘officiële’ media hoeven we niet te rekenen. 

Poetin ‘kan geen kant meer op’—behalve China, India, Iran enz.

De NRC schrijft in een redactioneel commentaar een paar dagen geleden dat ‘Poetin geen kant meer op kan’. Behalve dan, richting China (1.2 miljard inwoners), India (ruim een miljard), Iran en ga zo maar door. Het provincialisme van deze krant is adembenemend. Maar in het Europese peloton dat achter de VS aanhobbelt, zitten wij dan ook voorin. Want zelfs binnen de NAVO zijn er nu landen die zich niet langer aan de Amerikaanse kar laten binden. Niet dat ik Turkije onder de huidige regering als voorbeeld zou willen geven, maar dat Poetin ‘geen kant meer op kan’ gaat zelfs hier niet op.

Het zegt toch wel iets over de tanende Westerse macht en invloed dat noch de VS, noch de EU Ankara hebben overtuigd dat ze de sancties tegen Rusland moeten ondersteunen. Een bezoek van de nieuwe Europese buitenlandvertegenwoordiger Federica Mogherini aan de Turkse hoofdstad mocht niet baten.

Ashton Carter (wordt vervolgd): We gaan er voor, we blazen Korea op

Op sinterklaasavond was ik niet de enige die zijn wenkbrauwen ophaalde over de benoeming van Ashton Carter tot minister van defensie in de VS. Ook Simon Maloy van de website Salon had daar iets over te zeggen al wist hij natuurlijk niets van de volstrekt onbenullige manier waarop de NRC en Het Parool van deze benoeming verslag hadden gedaan. 

Ik haalde eerder de geschriften van Carter aan waarin hij gedetailleerde voorspellingen doet over 9/11; Maloy heeft nog wat verder gespit en gevonden dat de nieuwe minister in 2006 een ingezonden brief (met William Perry) in de Washington Post schreef waarin ze pleitten voor het direct bij de (proef)lancering uit de lucht schieten van een Noordkoreaanse raket. 

Nieuwe chef Pentagon Ashton Carter op Nederlandse redacties ‘onbekend’

De benoeming van Ashton Carter als minister van defensie van de VS volgt op een pijnlijke onderbreking in de vervulling van deze functie. Obama’s eerdere ministers, Robert Gates en Leon Panetta, klaagden achteraf allebei dat ze door het Witte Huis werden gepasseerd. Lezers van de boeken van Jeremy Scahill weten dat Obama en zijn staf zèlf oorlog voeren, via de CIA en de geheime operaties van het Joint Special Operations Command. Daarbij wordt de minister van defensie gepasseerd. 

Nu, aan de vooravond van nieuwe militaire avonturen, is Chuck Hagel opgestapt, en men verwachtte dat Michelle Flournoy, voormalig onderminister van defensie, de eerste vrouwelijke chef van het Pentagon zou worden. Flournoy richtte in 2007 het Center for a New American Security op, volgens de voormalige presidentskandidaat en dito senator Ron Paul een bolwerk van de neoconservatieven in de Democratische Partij, betaald door het militair-industriële complex.

South Stream stopgezet. Economische oorlogvoering in volle gang

Het besluit van de Russische regering om de gaspijplijn onder de Zwarte Zee af te buigen naar Turkije heeft voor enige consternatie gezorgd. De pijplijn, ‘South Stream’, was bedoeld om naar Bulgarije over te steken en dan gas aan zuidoost-Europa (Servië, Hongarije, Oostenrijk) te leveren. Maar Bulgarije werd onder druk gezet om het werk stop te zetten: door de NAVO om militair-strategische redenen en door de altijd gehoorzame EU om juridische redenen. Allemaal onderdeel van de Westerse sanctiepolitiek tegen Rusland.

Dit is oorlogsvoorbereiding, want ‘sancties’, laat daar geen misverstand over bestaan, is economische oorlogvoering.
De sancties tegen Irak waren de opmaat van de invasie van 2003.
De sancties tegen Rusland zijn bedoeld om na het succes in Kiev, ook regime-verandering in Moskou door te voeren.
Maar Rusland is in staat terug te slaan, al betaalt het op dit moment een zware prijs, en verliest het deze fase van de economische oorlog.

Hedge funds nemen regering Oekraïne over

De onlangs gehouden parlementsverkiezingen in Oekraïne, waar de Russisch-sprekende bevolking zich in groten getale afzijdig van gehouden heeft, is bekroond met de vorming van een nieuwe regering-Jatsenjoek. Dat de Russen niet stemden kan worden verklaard uit het feit dat de machthebbers in Kiev oorlog voeren tegen de eigen bevolking in het oosten. Maar ook de Oekraïens-sprekende stemmers zullen toch verbaasd hebben opgekeken dat hun regering sleutelposities heeft gegeven aan een Amerikaanse, een Georgiër en een Litouwer. 

Niet alleen zij, maar ook de buitenlandse strijders die in het oosten tegen de Russische opstand vechten, krijgen de Oekraïense nationaliteit.
Overigens zal per 5 december een nieuwe wapenstilstand ingaan, want Oekraïne is failliet. Maar er is ook nog een andere reden om het conflict met Moskou te beheersen en dat zijn de belangen van de hedge funds aan wie de financieel-economische posities in de nieuwe regering zijn toevertrouwd. 

De terugkeer van nationale identiteiten en vijandsbeelden

Vanmiddag organiseerde “Oorlog is geen Oplossing NL” in de Utrechtse Kargadoor een discussiebijeenkomst over de situatie in Oekraïne. Opzet van deze bijeenkomst was een inleiding door prof.dr. Kees van der Pijl, die regelmatig een analyse over de situatie in Oekraïne op de weblog van Oorlog is geen Oplossing NL publiceert, gevolgd door een drietal co-referaten vanuit evenzoveel perspectieven die binnen het samenwerkingsverband “Oorlog is geen Oplossing NL” vertegenwoordigd zijn: een anarchistisch, pacifistisch en communistisch perspectief. De bijeenkomst werd afgesloten met een discussie waarin zich ook een 15-tal andere aanwezigen mengden, onder wie twee vanuit Oekraïne afkomstige Nederlanders, twee mensen die korter of langer in Oekraïne hebben gewerkt en de Nijmeegse polemoloog Leon Wecke.

Kees van der Pijl begon zijn inleiding met de opmerking dat de cirkel van geaccepteerde meningen over de situatie in Oekraïne steeds kleiner wordt. Je staat al snel met een afwijkende mening buiten het geheel van geaccepteerde opvattingen. Binnen dat geheel wordt het daarentegen wel acceptabel gevonden dat de Canadese premier Steve Harper bij de onlangs in Brisbane gehouden G20-top Vladimir Poetin begroette met de opmerking “ik geef je dan toch maar een hand, maar je zult je uit Oekraïne moeten terugtrekken.” Poetin zou daarop geantwoord hebben: “wij zitten helemaal niet in Oekraïne“. Volgens Kees van der Pijl hebben ze beide ongelijk.

Stilte voor de storm in Oekraïne?

Woensdag 26 november gaf de commandant van de NAVO Generaal Philip Breedlove een persconferentie in Kiev waarin hij waarschuwde voor een invasie van Oekraïne. Ook stelde hij dat de versterking van de Russische militaire aanwezigheid op de Krim Moskou de mogelijkheid geeft om bijna de hele Zwarte Zee te controleren.
Natuurlijk kan je zo’n bericht ook omkeren en er iets heel anders in lezen, nl. de baas van de NAVO is in Kiev, en dat terwijl de Russen al heel nerveus zijn over de militaire activiteiten aan hun grenzen. (Hieronder Amerikaanse militairen in Litouwen, waar hun materieel nu permanent gestationeerd wordt; de troepen rouleren). 

Je zou bijna vergeten dat de Amerikanen alle grote oorlogen, van Vietnam tot Afghanistan en Irak, verloren hebben. Geen wonder dat hun minister van defensie Hagel ervoor bedankt een nieuwe te beginnen. Maar een opvolger om dat wel te doen blijkt er nu evenmin te zijn.
Hoe dan ook, begin volgend jaar zullen er 150 Abrams tanks en Bradley pantservoertuigen in Polen en de Baltische staten gestationeerd zijn (op dit moment 50). De NAVO heeft sinds 1989 toen aan Gorbatsjov werd beloofd dat het herenigde Duitsland in de NAVO moet maar er verder geen stap in oostelijke richting zou worden gezet, niet stilgezeten. 

‘Save the Children’—Laat dat maar aan Tony Blair over

Wie dacht dat we met de Nobelprijs voor de Vrede voor Obama kort na zijn aantreden, en daarna voor de Europese Unie, de grenzen van de absurditeit wel bereikt hadden, zal zeker opkijken van de ‘Global Legacy Award’ die de liefdadigheidsorganisatie Save the Children aan Tony Blair heeft verleend. Vandaag hebben 200 medewerkers van Save the Children een protestbrief gestuurd waarin ze waarschuwen dat dit de organisatie volledig ongeloofwaardig maakt. 

Blair heeft samen met Bush in 2003 het Midden Oosten in de chaos gestort door Irak binnen te vallen en na een korte oorlog tegen het verzwakte leger van Saddam Hoessein, het land te bezetten. Ondanks de grootste demonstraties uit de geschiedenis in februari 2003, verzet in de VN van Frankrijk, Duitsland, Rusland, België, en nog een groot aantal landen, kozen deze twee voor een ongeprovoceerde aanvalsoorlog, de grootste misdaad die het volkenrecht kent omdat daarin de andere, nl. oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid, besloten liggen.

Israël en Saoedi-Arabië slaan de handen ineen, en niet voor het eerst

Toen Obama in augustus 2013 weigerde zijn eerder getrokken ‘rode streep’ (nl. dat de VS in Syrië zouden ingrijpen als er strijdgassen zouden worden gebruikt) gestand te doen, kwam hem dat te staan op de woede van Saoedi Arabië en Israël. Saoedi Arabië (volgens andere bronnen, Turkije) werd ervan verdacht de islamitische verzetsgroep al-Noesra het gas te hebben geleverd om de aanval in scène te kunnen zetten. Net als Israël wil het Saoedische vorstenhuis tot iedere prijs het regime van Assad ten val brengen om zo de ‘Sji’itische as’ Hezbollah-Damascus-Teheran te breken, en de VS heeft daartoe de middelen. 

En nu dalen de olieprijzen, het wapen waarmee de Saoedi’s al verschillende malen in de wereldpolitiek hebben ingegrepen. In 1985 om Gorbatsjovs experiment om de Sovjet Unie te redden, om zeep te helpen; ditmaal om Rusland en Iran te verzwakken.