Edward Snowden-Amerikaanse wapenindustrie: 1-0

In een artikel in Foreign Policy magazine lezen we vandaag dat Boeing te horen heeft gekregen dat het een order voor $4 miljard voor 36 F-18 gevechtsvliegtuigen is misgelopen nu Brazilië heeft gekozen voor de goedkopere Zweedse Gripen van Saab. In werkelijkheid gaat zoiets om nog veel meer geld, want de prijs gaat altijd omhoog, en met dure onderhoudscontracten wordt de geldstroom richting Seattle nog jarenlang gaande gehouden. 

Het waren de onthullingen van Edward Snowden die de streep door de rekening hebben gehaald. Tegenover de Braziliaanse publieke opinie kon presidente Dilma Rousseff het al eerder niet verkopen naar de VS op officieel staatsbezoek te gaan nadat bekend was geworden dat zelfs haar privé-telefoon was afgeluisterd. Deze president voert net als haar peetvader Lula een ‘gematigde’ politiek om de heersende klasse van het land, nog altijd het meest ongelijke in de wereld (al komt China dichtbij) niet te provoceren; en hoewel ze zelf ooit gemarteld tijdens het door Amerika gesteunde generaalsregime, is het niet háár keuze geweest om een confrontatie met Washington te zoeken. 

En als er nu eens geen ‘gematigde oppositie’ meer is? Dan steunen we de jihadisten in Syrië

In een bloedbad van ongekende wreedheid in Adra, 20 kilometer ten noorden van Damascus, hebben jihadisten tientallen burgers, onder wie kinderen, onthoofd of levend verbrand. Onder de slachtoffers bevonden zich Druzen, Alawieten en Christenenen. Het Syrische leger heroverde Adra maar kwam te laat om het drama te verhinderen. 

*** Syrische tankeenheid in de nabijheid van de stad Adra *** 

Aanvankelijk waren er berichten dat behalve strijders van al-Noesra, ook een eenheid van het Islamitisch Front bij de overval betrokken was maar dit werd later tegengesproken. Het Islamitisch Front is van belang omdat dit de factie is door momenteel door de Verenigde Staten en Engeland wordt benaderd als de nieuwe ‘pro-Westerse’ vleugel van de opstand. 

Verzoening? Akkoord? Welnee, nieuwe sancties tegen Iran

Vrijdag de 13de was vorige week een echte ongeluksdag want de onderhandelingen tussen de vaste leden van de VN Veiligheidsraad en Duitsland met Iran werden tijdelijk afgebroken als gevolg van het besluit van de VS om nieuwe sancties tegen Teheran in te stellen. Het doelwit lijk te zijn, verhinderen dat ondernemingen uit andere landen van de op handen zijnde ontspanning gebruik maken door nu al contracten met Iran af te sluiten. Een bedrijf als Shell, dat er voor gezorgd heeft een open lijn met Iran te houden, zal er dus voorlopig van af moeten zien door verdere toenadering tot Teheran haar belangen in de VS op het spel te zetten.

Commerciële overwegingen hebben voortdurend meegespeeld in de opstelling van verschillende Westerse landen tegenover Iran. Als er bv. gesproken wordt over de grens van 20 procent uraniumverrijking, dan lees je hier in de krant niet dat dat gaat over het feit dat Frankrijk een monopolie heeft op de markt voor isotopen voor medisch gebruik, waarvoor dat verrijkingsniveau vereist is. Als Iran 20 procent verrijkt kan het die isotopen ook leveren, maar veel goedkoper, net zoals India geneesmiddelen voor een fractie van de Westerse prijs levert. Dus was Frankrijk tegen het akkoord totdat Iran de eis dat het mocht verrijken tot 20 procent, liet vallen (ook omdat het zich als de nieuwe bondgenoot van Israël en Saoedi Arabië wil presenteren en wapens wil verkopen). En wij maar geloven dat het om atoomwapens gaat.

Europa’ wil uitbreiden met Oekraïne—je moet maar durven!

De crisis in de EU weerhoudt haar leiders er niet van, hoog van de toren te blazen nu Oekraïne op het laatst heeft afgezien van het tekenen van een associatie-verdrag. Zo’n handtekening zou de al kwakkelende, sterk verouderde Oekraïense economie in de afgrond storten en met de winter op komst, een ernstig conflict met gasleverancier Rusland uitlokken. Daarop hebben honderdduizenden ‘pro-Europese’ demonstranten de roep om aftreden van president Janoekovitsj aangeheven, en EU-politici, onder wie onze eigen Frans Timmermans, aarzelen niet om zich onder de mensen te begeven die nu al meer dan een week het centrale plein van de hoofdstad van Oekraïne bezet houden en aansluiting bij ‘Europa’ willen. Zeker nooit van Griekenland gehoord.

De EU en NAVO-bemoeienis met Oekraïne is natuurlijk niet van vandaag of gisteren. 

Verlenging Patriot-missie in Turkije—Niet doen!

Bijna een jaar geleden verzamelde zich een kleine groep demonstranten bij het Ministerie van Defensie op het Plein in den Haag om protest aan te tekenen tegen het Nederlandse besluit om Patriots te stationeren bij de Amerikaanse basis Inçirlik in Turkije. In aansluiting besloten de deelnemers zich te verenigen in een landelijke tak van het Enschedese Oorlog Is Geen Oplossing. 

O#O staat op het standpunt dat wat er ook aan kritiek te leveren is op het Assad-regime, de seculiere staat in Syrië niet het lot van Irak en Libië mag ondergaan. Nederland draagt een zware verantwoordelijkheid voor wat betreft het vernietigen van de staat in deze twee landen en voor de chaos die als gevolg daarvan is ontstaan. 

Moet Syrië daaraan worden toegevoegd? 

Stille Tocht voor Syrische christenen

Vandaag vond in Den Haag een Stille Tocht voor Syrische christenen plaats georganiseerd door de Aramese Beweging voor Mensenrechten en de Suryoye Aramese Federatie Nederland. Zie voor nadere informatie over deze tocht: http://stilletochtsyrie.wordpress.com/

Een beeldverslag van de Stille Tocht staat op http://syriasrequest.blogspot.nl/2013/11/fotoverslag-stille-tocht-voor-syrische.html

Wie bepaalt of er een overeenkomst met Iran komt?

In de onderhandelingen over een nucleair akkoord met Iran proberen Saoedi-Arabië en Israël op alle mogelijke manieren een spaak in het wiel te steken, en hun nieuwe bondgenoot daarbij is Frankrijk.

Prins Bandar in gesprek met toenmalig president George Bush

In oktober jl. werd in de Wall Street Journal verslag gedaan van de aankondiging van de Saoedische geheime-dienstchef prins Bandar bin Sultan dat zijn land de betrekkingen met de VS ging herzien. Woedend over het Amerikaanse besluit om af te zien van een bombardement op Syrië als straf voor een beweerde gasaanval (die volgens sommigen door Saoedi-Arabië was geënsceneerd om Obama te dwingen, in te grijpen), maakte Bandar bekend dat de Saoedi’s van nu af aan zelfstandig de steun aan de Syrische opstand zouden gaan organiseren, zonder Amerikaanse bemoeienis.

Op oorlogspad tegen de Russen?

De Nederlandse bemoeienis met de oorlog in Syrië (Patriots bij de Turks-Syrische grens, bestuurlijke steun aan de rebellen via VNG en IKV (!), acties in EU-verband rond wapenembargo en het plaatsen van Hezbollah op de lijst van terreurorganisaties) is onderdeel is van een campagne van het Westen om alle staten die niet gehoorzaam zijn aan Washington en Londen, te dwingen hun onafhankelijke koers te laten varen. Dus, na Afghanistan en Irak, Libië en Syrië (‘Assad must go’), Iran, en mogelijk zelfs Rusland en China.

Of dit scenario tot het einde toe volgehouden zal (kan) worden, wordt steeds minder aannemelijk nu de motor van het Westerse kapitalisme, de economie van de Verenigde Staten, duidelijk begint te haperen. Met 17 triljoen dollar schuld beginnen er natuurlijk vragen te rijzen. Maar als dat al heeft bijgedragen aan de bereidheid van Washington om in Syrië een vergelijk te accepteren en, tot woede van Israël en Saoedi-Arabië, met Iran in gesprek te gaan, in Nederland heeft het nog niet tot matiging ten aanzien van Rusland geleid. Niet alleen gaat de VVD-PvdA-regering met haar voorgenomen bestelling van F-35 Joint Strike Fighters à raison van 4,2 miljard nog steeds uit van een Koude-Oorlogsscenario. Ook gaat in de politiek en de media de anti-Russische campagne door, met als dieptepunten de verslaggeving rond de arrestatie van de Russische diplomaat Borodin, tweede man van de ambassade van zijn land in Den Haag (de gewelddadige inbraak, uit represaille naar we mogen aannemen, in de woning van Onno Elderenbosch, tweede man van onze ambassade daar, is natuurlijk niet minder ernstig).

Toenadering in Syrië tussen regering en oppositie

Het akkoord tussen de VS en de Rusland om het overleg over Syrië alsnog doorgang te laten vinden (Genève 2) moet gezien worden in samenhang met de veranderingen in Iran, waar de stroming die Assad niet langer onvoorwaardelijk wil steunen, terrein heeft gewonnen met de verkiezing van Rohani tot president.
In een belangrijk artikel in het oktobernummer van Le Monde Diplomatique schrijft Ali Mohtadi dat al eerder, onder president Khatami in 1997, de banden met zowel Hezbollah in Libanon en met Damascus enigszins losser werden. 
(Helaas hadden de ‘hervormers’ in Iran toentertijd de corruptie niet onder controle. Ex-president Rafsanjani, die we nu weer zien opduiken op foto’s met Rohani, wist zich in die jaren op te werken tot de rijkste man van het land. Hieronder links op de foto) .

Rohani zelf, aldus weer Mohtadi, onderhandelde in die periode een akkoord met de Europese troika (Frankrijk, Engeland en Duitsland) dat voorzag in het staken van het uraniusmverrijkingsprogramma. Maar aangezien Bush Jr. in 2002 Iran bij de ‘Axis of Evil’ had ingedeeld, werd dit akkoord in 2004 getorpedeerd. Een jaar later werd Ahmadinejad tot president verkozen in antwoord op de onverzoenlijke houding van de VS—zoals altijd trouw gehoorzaamd door de Europese landen.

Nadert de ‘War on Terror’ zijn einde?

Begin september leek het een kwestie van dagen of de regering-Obama zou de Amerikaanse vlooteenheden in de Middellandse Zee opdracht geven, een bombardement op doelen in Syrië te beginnen. Frankrijk en Engeland, al langer voorstander van militaire interventie, stonden eveneens klaar in te grijpen. Inmiddels is door behendig manoeuvren van de Russen de lucht in zoverre opgeklaard dat het Westen zich gecommitteerd heeft aan een diplomatieke oplossing van de slepende oorlog, in het verlengde van de Syrische bereidheid, het chemische wapenarsenaal te laten vernietigen. Daarnaast heeft met de de verkiezing van een president in Iran die tot onderhandelen bereid is, ook de oorlogsretoriek tegen dat land een holle klank gekregen. Net als in Syrië had het Westen tot nu toe met sancties en steun aan opstandelingen en terreurgroepen, ook Iran op de korrel; maar ook hier lijkt het erop dat de lucht uit de band is gelopen.

Deze koerswijziging vertoont alle kenmerken van een historische ommezwaai. Niemand die zich daar beter van bewust is dan de Likoed-regering in Israël, die het vuur rond Iran voortdurend heeft opgestookt en furieus reageerde op het vriendelijk optreden van president Rohani in New York, met als dieptepunt een door Israëlische diplomaten opgestelde web-biografie waarin Rohani zichzelf aanprijst als oplichter. Netanyahu reist deze week naar Washington om Obama te bezweren de confrontatiepolitiek voort te zetten.